Το όρος Αιγάλεω ήταν σημαντικότατο κατά τους αρχαίους χρόνους, ως
φυσικό σύνορο της Αθήνας με το Θριάσιο Πεδίο και την Ελευσίνα. Η ονομασία
Αιγάλεω προέρχεται από τα συνθετικά «αίγα» (που σημαίνει κατσίκα) και «λεώς»
(που προέρχεται από το λαός). Η ερμηνεία που δίνεται στο όνομα είναι «Λαός των
Κατσικιών», καθώς οι πρώτοι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής έβοσκαν τα ζωντανά
τους στο όρος.
Σε μια χαμηλή πλαγιά του όρους Αιγάλεω δυτικά της Αθήνας, πάνω από
το ΨΝΑ Δρομοκαΐτειο, στο ύψος περίπου του ΠΑΝΘΕΟΝ στην περιοχή της Αγίας Βαρβάρας,
σε πολύ εποπτική θέση μα αθέατη από μακριά, βρίσκεται μια σπηλιά που -κατά τους
ντόπιους- φέρει το όνομα του λήσταρχου Νταβέλη. Επίσης «σπηλιά του Νταβέλη», πολλές
φορές εκ παραδρομής ονομάζουν και μια χτισμένη είσοδο σε παλιές εγκαταλειμμένες
υπόγειες στοές ορυχείου της περιοχής. Μια γενικότερη σύγχυση έχει
επικρατήσει κατά καιρούς, καθώς τοπικοί θρύλοι συνδέουν τόσο το ορυχείο όσο και
τη σπηλιά, είτε με άλλες υπόγειες στοές της Αθήνας, είτε με «τοπικά δίκτυα» που
εκτείνονται κάτω από ολόκληρο το όρος Αιγάλεω, είτε με άλλες κοντινές ή
μακρινές περιοχές της Αττικής, δίνοντας βάθος δεκάδων ή εκατοντάδων μέτρων και
διακλαδώσεις στη σπηλιά, κάτι που ισχύει μόνο για το ορυχείο, χωρίς αυτό να
σημαίνει βέβαια ότι καταλήγει σε κάποια άλλη περιοχή.
Πιο συγκεκριμένα,
αναφέρουν ότι η «σπηλιά του Νταβέλη» επικοινωνεί με την
ομώνυμή της στην Πεντέλη με υπόγειο πέρασμα, το οποίο ο λήσταρχος διέσχιζε για να
επισκέπτεται τη βασίλισσα Αμαλία στο Παλατάκι του Χαϊδαρίου, ή ότι συνδέεται με
το ορυχείο, ή ότι καταλήγει στον Υμηττό! Άλλες πάλι αναφορές, θέλουν τη
σπηλιά ή το ορυχείο, να καταλήγουν στην άλλη πλευρά του βουνού, στου Σκαραμαγκά,
μέσα από στοές ή πηγάδια. Όλοι όμως οι παραπάνω θρύλοι εξανεμίζονται, με την
επίσκεψη στην τοποθεσία της σπηλιάς, και το εσωτερικό των στοών του ορυχείου...